Green Cookie records

Just another surf & roll record label

BOB URH & THE BARE BONES: Reviews for the “Swamp O Delic” cd

without comments

gc017__swamp-o-delic

Senor Urh is best known for his stints as the leading light of raucous garage rebels such as Ultra 5 and Zero Child, New York heathen rocker types who managed to bridge the worlds of camp and the Cramps with the Detroit-dirge of the Stooges. This outing finds him personal and lo-fi, using basement tape possibilities to explore Jeffrey Lee Pierce landscapes of mutant blues punk, esoteric ramblings, and haunted hootenannies. “Iron City Blues” is a crunchy, layered cocoon of mystic words about suns, moons, and industrial landscapes set to churning guitar, restrained earthy vocals, rattling shakers, and interwoven solos. “Ramblin Man” comes on slow and poetic, like a noir nightscape at first, with a tambourine setting the minimal Velvet Underground pace, though eventually a free jazz slide guitar seems to stir at the end. The acoustic art shroud of “Black Black Widow” is humid and gothic – imagine Nick Cave on Quaaludes recounting the folklore of spiders on a ratty porch in Mississippi. Some 1960’s garage rock underlines “Zombi-fied,” revealing Urh’s taste for the 13th Floor Elevators and Link Wray, mixed with an equal love for mondo horror movies. “There She Is” sounds like a spare, kitchen sink love poem stolen from the mid-1960’s Rolling Stones, before psychedelia sideswiped them. Other standouts include the bareboned “Boom Boom A Zoom Zoom,” with its lingering swampiness and lurid New Orleans swaying, and the stream-of-consciousness “No Matter What,” which reveals that his “heart’s cut out.” Then he offers the slow, meandering “I’m Sick,” which strips down into casual carnality (“I’m sick, how about you?”). Though this all might be a different musical face than the Au Go Go punk of the Ultra 5 and the New York dirty boulevard voodoo of Zero Child, the album is naked, candid, and raw – both vulnerable and quietly volatile.

Left Of The Dial Online music magazine (19/11/2008)

……………………………………….

Psycho garage is what he calls his music himself, but I rather have the feeling the devil took possession of him. I refer to Jeffrey Lee Pierce, or Robert Johnson, and the connoisseur needn’t know more”.

reviewed by Ewie for FileUnder (Netherlands) (translated excerpt) (23/02/2008)”.

……………………………………….

“That Bob Urh & The Bare Bones manage to make such a leap forwards, without wandering off too far from what they already achieved with Hoodoo Garage, is slightly fantastic”.

reviewed by Jurgen Dignef for Goddeau (Netherlands) (translated excerpt) (18/02/2008).

……………………………………….

“It’ll be clear why the band is named Bare Bones, since each track has been stripped down to the bone, which leads to a fascinating result”.

reviewed by Joost Jan Meertens for Planet Trash (Netherlands) (translated excerpt) (22/01/2008).

……………………………………….

“Projet personnel et manifestement pourvus d’amour, avec “Swamp O Delic”, on lorgne manifestement vers de la folk rock tout en trempant dans une ambiance bluesy. Enfin, “Swamp O Delic” entretient un climat de bonne ambiance avec quelques titres dont les mélodies se gravent à jamais dans nos esprits, je veux parler de “Iron City BluesH, le très lugubre “The heart” et sa belle ligne mélodique sur le refrain ou encore les plus chargés en émotions “No Matter What” et le sulfureux “Black Black Widow” qui à lui seul résume le style de Bob Urch ! Le combo adresse bien sûr quelques clins d’oeil à d’autres tyles comme la pop ou le cajun, styles qui évoluent sur un axe minimaliste et qui apportent cette fraîcheur à tous les titres. Alors si “Swamp O delic” ne connaîtra pas les foudres des grands alnums studio du genre, il est certains que les fans trouverons dans ces 15 titres, suffisament d’émotions pour porter ce disque à un haut niveau”.

Underground Society webzine (France)

……………………………………….

“Raw as hell, the garage blues, country twang of Bob Uhr and the Bare Bones are primitive and visceral, sounding far better when turned up really fucking loud. On his latest album “Swamp O Delic”, bob roars through 15 distorted stompers and howling laments including the cramps-like “Zombie-fied” and a heart of darkness cover of “Rambling Man”. One for those almost empty bottle moments, a glorious reminder of the spirit of rock and roll”.

Terrascope magazine. (UK)

……………………………………….

“If Hazel Adkins was alive, Swamp-O-Delic is one cd he would be proud of. I sure am”.

jimi imij. Ohio Hystorical Musick Society web site! (USA)

……………………………………….

“United States’ garage-punk-blues icon Bob Urh (ex The Ultra 5) outstanding new album. Something between Robert Johnson, Velvet Underground, Johnny Thunders and the Rolling Stones’ “Exile On Main Street. Add to that mix some voodoo vibe and you get the picture. One of the finest records to come out lately from an underground hero”.

No Fun records (USA)

……………………………………….

“Album davvero particolare di un tipo particolare, Bob Urh, americano alle prese con una chitarra e poco altro, pubblicato da un’etichetta greca, questo è il bello (troppo è il brutto) della globalizzazione. Musica malinconica, maledetta, un deserto che beve whisky mentre uno scorpione ascolta i White Stripes, aspettando l’anima del coyote. Mr. Urh definisce swap – o – delic il suo suono, e non gli si può dare torto. Tutto è distorto in nuce, e la chitarra diventa voce e la voce strumento. Bob Urh è solo, ma tanti spiriti girano vicino a lui, e cantano con lui. è un cd molto particolare, è blues malato, a volte le canzoni si perdono nell’aria e sembra di vedere un uomo con la sua chitarra, perso nel rito voodoo di un altro tramonto da conquistare”.

reviewed by Massi for In Your Eye e-zine (Italy) (20/09/2008).

……………………………………….

“Bob Urh is een bluesman uit Cleveland, Ohio met een verleden in arty punkbands Ragged Bags, Ultra 5, Zero Child en Lone Wolves. Teveel speed, een verhuis via Kent naar New York en het aanschouwen van Richard Hell die poëzie voordroeg, deden Bob opschuiven richting blues en country. Bob Urh & The Bare Bones is een wisselend collectief, met als enige constante Bob Urh zelf. Meestal een éénmansband maar als de nood er is met zoveel medestanders als nodig, schuimt Bob de wereld af. Op ‘Swamp O Delic’ staan dertien eigen nummers en twee covers van Hank Williams, samen goed voor rustig voortkabbelende liedjes die het goed zullen doen op een klein podium in een kleine kroeg maar via de stereo of koptelefoon toch wat mankementen vertonen. Geen van de nummers imponeert, de plaat blijft hardnekkig op de achtergrond. Van een man met zoveel ervaring hadden we toch iets meer urgentie verwacht. Misschien is de plaat die eerstdaags uitkomt op Basement Blues records van Zero Child interessanter”.

reviewed by Patrick Bruneel for Gonzo Circus magazine (Belgium)

……………………………………….

“Blue-eyed boy Mr .Bob Urh the boss of Ultra 5 / Zero Child & alternative bands based not far away Dowtown N.Y.city still emerge to Garage underground with new Cd.  THE Bones walk & grow  with   voodoo experiences … this album must be the border between The early  obscur V.U. trend & electric-acoustic Chicago music ‘spirit. A real bargain to dig the essential roots of the big Apple, to-day! .”

reviewed by Patryck Soubielle for Garage Band Revisited magazine (France) (2008).

……………………………………….

“USA, California, lugar de donde Bob y compañía llegan con un cd que rescata, como el mismo dice, las raíces del rock de los 60´s mezclado con el psychobilly, aunque en lo personal para caer en las etiquetas le llamaría “psycho-blues” , música tranquila para escuchar y viajar entre sus letras llenas de locura, asesinatos, huesos y decadencia moral, esta placa contiene 15 temas grabados en vivo y algunos otros solamente con una consola de kct, dándole aun mas ese ambiente de antigüedad y sonido claro sin perder detalle de lo que hace este recomendado ¿cantautor?.”

Beneficio Interno blog (Spain)

……………………………………….

Rauwer dan rauw, primitiever dan promitief

The Bare Bones staan wel op het hoesje, maar ze doen niet mee. Omdat het solo nog minimalistischer en rammelender kan voor Bob Urh, de man die zijn muzikale verkenningen begint waar The Castanets en Bonnie ‘Prince’ Billy afhaken. Werkelijk geen noot wordt recht gespeeld op Swamp O Delic. En al die schots en scheve muziek wordt dan ook nog eens afgedekt onder een dikke laag ruis.

Maar luister er vooral vaak naar, want dan blijkt wat eerst lachwekkend amateuristisch leek, van een ongekende desolate schoonheid te zijn.

Bob Urh heeft de blues als geen ander en de volkomen ontredderde staat van zijn ziel kan alleen worden gevangen in volkomen ontredderde muziek. Urh kan ‘There She Is’ and ‘Ramblin’ Man’ niet beter spelen en zingen, omdat hij te veel verteerd wordt door zielenpijn. In ‘Dark Punk Maya’ en ‘The Bones Walk’ is het dan weer alsof het lijk van Lux Interior uit zijn graf is herrezen om nog een paar vuige stukken voodooblues te spelen, voor zover als zijn reeds rottende vingers het toelaten.

Toegegeven: toegankelijk is anders. Maar wie zijn muziek graag zo rauw en primitief mogelijk geserveerd krijgt, kan niet om Swamp O Delic heen.

reviewed by Martijn ter Haar for KindaMusic (Netherlands) (21/2/2009)


 

 

 

 

Written by Green Cookie

February 21st, 2009 at 12:02 pm

Posted in "Swamp O Delic" CD (GC017)

Tagged with