OUT : 01 March 2011

this is the part 3 of a trilogy (part 1: Hoodoo Garage & part 2: Swamp O Delic)

BOB URH & THE BARE BONES “The Cha*Cha*Cha Review” cd, GC024

bio | gigs | photos | mp3’s | videos | get your copy

“The Cha*Cha*Cha Review” cd | GC024 | 2011 | one-sheet | reviews

Bob Urh & the Bare Bones | “Cha*Cha*Cha Review” | cd | GC024 | [01]. Intro [02]. I’m a Man [03]. Alexandra [04]. Hell (revisited) [05]. Jetset Possibility [06]. Carnival Song (aka the Bored Barker) [07]. Fogged (inspired by and dedicated to the Mardi Gras Indians of New Orleans) [08]. Everybody Wants to be a Punk Rocker [09]. Country Song #1 [10]. Two Sisters [11]. After The Sun Part 2 [12]. Soda Pop [13]. Right Baby Right [14]. The Bone Dust Blues | All songs  copyright B. Urh – BMI 2010 Except “I’m a Man” (Ellas Otha Bates/Bo Diddley) | All songs written, recorded and performed by B. Urh | Recorded at The Chicken Shack # 3 of San Francisco, CA. formerly The Chicken Shack of New Orleans | Mastered by the great Geoff Knoop, San Francisco, CA | Cover by Stephen Blickenstaff | Produced by Ultra Productions | A Green Cookie / Ultra Productions release |  Contact: Ultra Productions c/o Bob Urh, 5263 Todd Road, Unit One, Sebastopol, CA 95472, USA.

MySpace | Facebook

De vraag hoe The Velvet Underground had kunnen klinken als de groep er nog tien jaar had bijgedaan, is tegelijkertijd een oeverloze discussie en een uiterst interessant vraagstuk. Oeverloos omdat men het antwoord natuurlijk nooit zal weten; uitermate interessant omdat de band in een paar totaal verschillende richtingen had kunnen evolueren. Eén mogelijke richting kon alvast het minimalistische traject zijn dat Bob Urh & The Bare Bones nu al drie platen lang volgt.
Image

The Brian Jonestown Massacre een onverantwoord interessante groep? Heel zeker, want de manier waarop de Californische psychedelische rockgroep in het begin van de jaren negentig verder ging waar The Velvet Underground het in de jaren zeventig bekeken hield, om in het nieuwe millennium zelfs in een psychedelische mengelmoes van rock-‘n-roll en elektronica uit te monden, is op zijn minst opwindend te noemen. Wat men echter geen enkele groep — hoe fantastisch ook — kan toeschrijven, is het monopolie op het erfgoed van een inspirerende band. Want even interessant als de honderden excentrieke instrumenten waarmee The Brian Jonestown Massacre keer op keer blijft uitpakken, is de less-is-more-formule waarmee Bob Urh & The Bare Bones tegenwoordig platen maakt.

Bob Urh & The Bare Bones begon halverwege de noughties nog vrij onschuldig met Hoodoo Garage, een plaatje dat ondanks een mooi uitgebalanceerd evenwicht tussen het erfgoed van de grote voorbeelden nooit veel verder dan klassieke rock-‘n-roll kwam, maar daar kwam met Swamp O Delic enkele jaren later bruusk verandering in. Bob Urh koos namelijk voor een minder strakke formule, wat eindigde in een plaat waarbij je constant het gevoel had dat het muzikaal wel alle mogelijke richtingen uit kon gaan, zelfs al had je het plaatje al twintig keer gehoord. Bob Urh liet Swamp O Delic een stuk minder ingestudeerd dan Hoodoo Garage klinken, en dat bleek een fantastische keuze. In een nummer als “Ramblin Man-Boom Boom A Zoom Zoom” hoorde je immers tegelijkertijd lekkere rock-‘n-roll à la Lou Reed en onheilspellende filmmuziek zoals Ennio Morricone die maakte.

De grote kracht van Swamp O Delic zat natuurlijk in het feit dat het plaatje tegelijkertijd heel klassiek en toch heel vooruitstrevend klonk. Heel klassiek omdat Bob Urh & The Bare Bones nergens geforceerde stunts ging uithalen door er bijvoorbeeld elektronische muziek of bizarre instrumenten bij te halen; heel vooruitstrevend omdat tot nu toe nog nooit iemand het idee heeft gehad om het erfgoed van The Velvet Underground op een dergelijke minimalistische manier te benaderen.

Dat The Cha Cha Cha Review geen millimeter meer van dat traject afwijkt, is Bob Urh & The Bare Bones bijgevolg gegund, want wie al een eigen geluid heeft uitgevonden, hoeft zich niet meer te bewijzen. Dat betekent gelukkig nog niet dat The Cha Cha Cha Review geen nieuwe hoogtepunten bevat. Wel integendeel, het covertje van Bo Diddley’s “I’m A Man” maakt meteen duidelijk hoe onconventioneel Bob Urh & The Bare Bones kan zijn. Het nummer klinkt in Urh’s versie namelijk zo verbasterd dat alleen de losse flarden tekst je eraan herinneren dat het een Diddley-cover is. Wat als kennismaking met Bob Urh & The Bare Bones natuurlijk wel kan tellen.

Het restant van The Cha Cha Cha Review bestaat alleen uit eigen nummers, en dat is niet verwonderlijk. Het covertje is namelijk niets meer dan een statement waarmee Urh duidelijk maakt lekker te doen waar hij zin in heeft. En dat zijn net zoals op Swamp O Delic trage, hypnotiserende nummers geworden met “Carnival Song” als het bevreemdende, maar absolute hoogtepunt, al hoeft een track als “Hell Revisited” — waarin Urh letterlijk eventjes de almachtige toespreekt — zeker niet onder te doen, want het is net met zulke songs dat hij zijn imago als rock-‘n-roll-sjamaan bevestigt.

Dat The Cha Cha Cha Review geen gemakkelijke kost is, is dan ook het enige wat er op het plaatje aan te merken valt. Maar net dat is dan weer de sterkte van Bob Urh & The Bare Bones, want terwijl Thom Yorke tegenwoordig al bizarre dansjes moet bovenhalen om het publiek nog te overtuigen, is Bob Urh & The Bare Bones maar een kleine stap verwijderd van oude rotten als Lou Reed en Bo Diddley en tegelijkertijd toch zó baanbrekend. En zeg nu zelf: hoeveel artiesten lopen er tegenwoordig nog rond met een dergelijk profiel?

Jurgen Dignef | 18 April 2011 | Goddeau.com (NL) | http://www.goddeau.com/content/view/8998

===================================================

Bob Urh, of the erstwhile psych-garage masters Ultra 5, has released his new album: a deep dive into the sounds of the late ’50s and early ‘60s. A seriously lo-fi job with minimal instrumentation, these songs sound like they were performed in a 1x1m booth and recorded on a tape machine that happened to be lying about in the room next door!  Psychobilly, blues, garage and a plethora of further influences permeate this album whose every note seems to emit authenticity as well as an indispensable sense of healthy paranoia, aided by a sublime lack of sophistication in the instruments and recording equipment departments. Hell sounds deadly, as garage tracks go, and is free of the genre’s sonic clichés; While Soda Pop bears the traces of Floyd’s schizophrenic masterwork Pow r Toch! Bob Urh’s The Cha Cha Cha Review is a musical path that may be hard to tread and whose outcome is uncertain; yet it is for this very reason that its genius shines all the more brightly

Peace Frog / Gew-Gaw fanzine (GR) | http://www.gew-gaw-fanzine.gr/bob_urh__the_bare_bones_english.htm

| gigs | photos | mp3′s | bio | videos |

“The Cha*Cha*Cha Review” cd | GC024 | 2011 | one-sheet | reviews

“Swamp O Delic” cd | GC 017 | 2007 | one-sheet | reviews |

“Hoodoo Garage” cd | GC 011 | 2005 | one-sheet | reviews

Senor Urh is best known for his stints as the leading light of raucous garage rebels such as Ultra 5 and Zero Child, New York heathen rocker types who managed to bridge the worlds of camp and the Cramps with the Detroit-dirge of the Stooges. This outing finds him personal and lo-fi, using basement tape possibilities to explore Jeffrey Lee Pierce landscapes of mutant blues punk, esoteric ramblings, and haunted hootenannies. “Iron City Blues” is a crunchy, layered cocoon of mystic words about suns, moons, and industrial landscapes set to churning guitar, restrained earthy vocals, rattling shakers, and interwoven solos. “Ramblin Man” comes on slow and poetic, like a noir nightscape at first, with a tambourine setting the minimal Velvet Underground pace, though eventually a free jazz slide guitar seems to stir at the end. The acoustic art shroud of “Black Black Widow” is humid and gothic – imagine Nick Cave on Quaaludes recounting the folklore of spiders on a ratty porch in Mississippi. Some 1960′s garage rock underlines “Zombi-fied,” revealing Urh’s taste for the 13th Floor Elevators and Link Wray, mixed with an equal love for mondo horror movies. “There She Is” sounds like a spare, kitchen sink love poem stolen from the mid-1960′s Rolling Stones, before psychedelia sideswiped them. Other standouts include the bareboned “Boom Boom A Zoom Zoom,” with its lingering swampiness and lurid New Orleans swaying, and the stream-of-consciousness “No Matter What,” which reveals that his “heart’s cut out.” Then he offers the slow, meandering “I’m Sick,” which strips down into casual carnality (“I’m sick, how about you?”). Though this all might be a different musical face than the Au Go Go punk of the Ultra 5 and the New York dirty boulevard voodoo of Zero Child, the album is naked, candid, and raw – both vulnerable and quietly volatile.

Left Of The Dial Online music magazine (19/11/2008)

……………………………………….

“Psycho garage is what he calls his music himself, but I rather have the feeling the devil took possession of him. I refer to Jeffrey Lee Pierce, or Robert Johnson, and the connoisseur needn’t know more”.

reviewed by Ewie for FileUnder (Netherlands) (translated excerpt) (23/02/2008)”.

……………………………………….

“That Bob Urh & The Bare Bones manage to make such a leap forwards, without wandering off too far from what they already achieved with Hoodoo Garage, is slightly fantastic”.

reviewed by Jurgen Dignef for Goddeau (Netherlands) (translated excerpt) (18/02/2008).

……………………………………….

“It’ll be clear why the band is named Bare Bones, since each track has been stripped down to the bone, which leads to a fascinating result”.

reviewed by Joost Jan Meertens for Planet Trash (Netherlands) (translated excerpt) (22/01/2008).

……………………………………….

“Projet personnel et manifestement pourvus d’amour, avec “Swamp O Delic”, on lorgne manifestement vers de la folk rock tout en trempant dans une ambiance bluesy. Enfin, “Swamp O Delic” entretient un climat de bonne ambiance avec quelques titres dont les mélodies se gravent à jamais dans nos esprits, je veux parler de “Iron City BluesH, le très lugubre “The heart” et sa belle ligne mélodique sur le refrain ou encore les plus chargés en émotions “No Matter What” et le sulfureux “Black Black Widow” qui à lui seul résume le style de Bob Urch ! Le combo adresse bien sûr quelques clins d’oeil à d’autres tyles comme la pop ou le cajun, styles qui évoluent sur un axe minimaliste et qui apportent cette fraîcheur à tous les titres. Alors si “Swamp O delic” ne connaîtra pas les foudres des grands alnums studio du genre, il est certains que les fans trouverons dans ces 15 titres, suffisament d’émotions pour porter ce disque à un haut niveau”.

Underground Society webzine (France)

……………………………………….

“Raw as hell, the garage blues, country twang of Bob Uhr and the Bare Bones are primitive and visceral, sounding far better when turned up really fucking loud. On his latest album “Swamp O Delic”, bob roars through 15 distorted stompers and howling laments including the cramps-like “Zombie-fied” and a heart of darkness cover of “Rambling Man”. One for those almost empty bottle moments, a glorious reminder of the spirit of rock and roll”.

Terrascope magazine. (UK)

……………………………………….

“If Hazel Adkins was alive, Swamp-O-Delic is one cd he would be proud of. I sure am”.

jimi imij. Ohio Hystorical Musick Society web site! (USA)

……………………………………….

“United States’ garage-punk-blues icon Bob Urh (ex The Ultra 5) outstanding new album. Something between Robert Johnson, Velvet Underground, Johnny Thunders and the Rolling Stones’ “Exile On Main Street. Add to that mix some voodoo vibe and you get the picture. One of the finest records to come out lately from an underground hero”.

No Fun records (USA)

……………………………………….

“Album davvero particolare di un tipo particolare, Bob Urh, americano alle prese con una chitarra e poco altro, pubblicato da un’etichetta greca, questo è il bello (troppo è il brutto) della globalizzazione. Musica malinconica, maledetta, un deserto che beve whisky mentre uno scorpione ascolta i White Stripes, aspettando l’anima del coyote. Mr. Urh definisce swap – o – delic il suo suono, e non gli si può dare torto. Tutto è distorto in nuce, e la chitarra diventa voce e la voce strumento. Bob Urh è solo, ma tanti spiriti girano vicino a lui, e cantano con lui. è un cd molto particolare, è blues malato, a volte le canzoni si perdono nell’aria e sembra di vedere un uomo con la sua chitarra, perso nel rito voodoo di un altro tramonto da conquistare”.

reviewed by Massi for In Your Eye e-zine (Italy) (20/09/2008).

……………………………………….

“Bob Urh is een bluesman uit Cleveland, Ohio met een verleden in arty punkbands Ragged Bags, Ultra 5, Zero Child en Lone Wolves. Teveel speed, een verhuis via Kent naar New York en het aanschouwen van Richard Hell die poëzie voordroeg, deden Bob opschuiven richting blues en country. Bob Urh & The Bare Bones is een wisselend collectief, met als enige constante Bob Urh zelf. Meestal een éénmansband maar als de nood er is met zoveel medestanders als nodig, schuimt Bob de wereld af. Op ‘Swamp O Delic’ staan dertien eigen nummers en twee covers van Hank Williams, samen goed voor rustig voortkabbelende liedjes die het goed zullen doen op een klein podium in een kleine kroeg maar via de stereo of koptelefoon toch wat mankementen vertonen. Geen van de nummers imponeert, de plaat blijft hardnekkig op de achtergrond. Van een man met zoveel ervaring hadden we toch iets meer urgentie verwacht. Misschien is de plaat die eerstdaags uitkomt op Basement Blues records van Zero Child interessanter”.

reviewed by Patrick Bruneel for Gonzo Circus magazine (Belgium)

……………………………………….

“Blue-eyed boy Mr .Bob Urh the boss of Ultra 5 / Zero Child & alternative bands based not far away Dowtown N.Y.city still emerge to Garage underground with new Cd.  THE Bones walk & grow  with   voodoo experiences … this album must be the border between The early  obscur V.U. trend & electric-acoustic Chicago music ‘spirit. A real bargain to dig the essential roots of the big Apple, to-day! .”

reviewed by Patryck Soubielle for Garage Band Revisited magazine (France) (2008).

……………………………………….

“USA, California, lugar de donde Bob y compañía llegan con un cd que rescata, como el mismo dice, las raíces del rock de los 60´s mezclado con el psychobilly, aunque en lo personal para caer en las etiquetas le llamaría “psycho-blues” , música tranquila para escuchar y viajar entre sus letras llenas de locura, asesinatos, huesos y decadencia moral, esta placa contiene 15 temas grabados en vivo y algunos otros solamente con una consola de kct, dándole aun mas ese ambiente de antigüedad y sonido claro sin perder detalle de lo que hace este recomendado ¿cantautor?.”

Beneficio Interno blog (Spain)

……………………………………….

Rauwer dan rauw, primitiever dan promitief

The Bare Bones staan wel op het hoesje, maar ze doen niet mee. Omdat het solo nog minimalistischer en rammelender kan voor Bob Urh, de man die zijn muzikale verkenningen begint waar The Castanets en Bonnie ‘Prince’ Billy afhaken. Werkelijk geen noot wordt recht gespeeld op Swamp O Delic. En al die schots en scheve muziek wordt dan ook nog eens afgedekt onder een dikke laag ruis.

Maar luister er vooral vaak naar, want dan blijkt wat eerst lachwekkend amateuristisch leek, van een ongekende desolate schoonheid te zijn.

Bob Urh heeft de blues als geen ander en de volkomen ontredderde staat van zijn ziel kan alleen worden gevangen in volkomen ontredderde muziek. Urh kan ‘There She Is’ and ‘Ramblin’ Man’ niet beter spelen en zingen, omdat hij te veel verteerd wordt door zielenpijn. In ‘Dark Punk Maya’ en ‘The Bones Walk’ is het dan weer alsof het lijk van Lux Interior uit zijn graf is herrezen om nog een paar vuige stukken voodooblues te spelen, voor zover als zijn reeds rottende vingers het toelaten.

Toegegeven: toegankelijk is anders. Maar wie zijn muziek graag zo rauw en primitief mogelijk geserveerd krijgt, kan niet om Swamp O Delic heen.

reviewed by Martijn ter Haar for KindaMusic (Netherlands) (21/2/2009)

I was born under a bad sign on just another grey day in Cleveland, Ohio, 1963. Motown was big then so maybe “love child” was blasting through a tiny speaker coming from an AM radio?  The first single I bought was “green tambourine” by the Lemon Pipers and I had a small 45 player that my mom says I used to dance around -dressed like a Beatle ! Next thing that caught my attention was “wipe-out,” and then a lot of county music like Hank Williams, Conway Twitty and Lorretta Lynn because of two hillbilly bars my family owned at this time. A few years later we were all listing to the Raspberries and the Outsiders. Then punk hit with the Dead Boys and that was it for me -I loved the bands that were playing in Akron and Kent, Ohio at this time, so I would make trips to these clubs to see the bands that made up the early punk scene there and would take a lot of pictures and hang out.

Things were getting out of control in my life in Cleveland so I left and went to Kent State university where I met the future other RAGGED BAGS at a place they ran called Garbage Inc., very democratic place, only 50 cents to enter and anybody could play – not just punk bands, but bands that couldn’t get gigs because of there more arty music and image. They also sold buttons with fresh food in them so you could watch it rot later!!!  It was that kind of abstract stuff and tons of self published books of writing.  I was in heaven !! I escaped death in Cleveland and found a new home were I was learning/ working with new friends.

I did my first gig in Cleveland at a punk place called the Lakefront. We did a lot of improving quickly and did a 12 track recording and a filmmaker made a short movie about the band that had a great premier on Kent State campus.  A lot of speed and gigs, as well as me having an attack of bells palsy, made me and the band more volatile.  And at the point when I thought I wasn’t happy but I should have been, I quit and moved to NYC, gave up playing forever and sold all my stuff except for my Vox tornado that Keith Busch sold me when in the Bags.

After seeing Richard Hell read some poetry in Chinatown and being a huge fan of Jim Carroll’s “I write your name,” I decided to start playing again and formed a loose 2 piece that got together for some weeks under the name CREAM COLORED BABYS. Also started working on a tune that would end up in the ULTRA 5 repertoire soon, called ALISTER’S TIME .

Speaking of the ULTRA 5, I worked with a couple musicians during the day and they knew of a new club in Brooklyn opening and needed bands and the drummer Bob Osuna asked if I would do it IF I had a band and I said yes IF, but I don’t. The next day he came to work and says we’re booked! What? We added John Chua on bass and my girlfriend Ariane Root on keyboard.  This lineup would change many times over the years (10) but it was always BOB, ARIANE, and TARA with various drummers (14). The band began with three guys and one girl and ended with three girls and one guy with PIKI SOUL on drums !!!

We recorded and toured a lot from 85-95 then things fell apart due to the usual reasons. In 1992 I started the LONE WOLVES and pursued this till 94. 1995 I decided to change direction with a new band in the same vain as the STOOGES/SAINTS kind of direction called ZERO CHILD named after a ULTRA 5 song with Tara McMunn on bass and David Ensminger on drums. And tons of wha wha ! We played Mexico City as well as Coney Island, USA and a lot of gigs in every cool dive in NYC and had two cd’s, as well as tons of comp tracks, released!

After 20 years of playing in “normal ” format bands 4 or 5 piece units with no space to grow and a lot of songs I wrote over the years that would be great finished, but were not  band unit type tracks, I formed the BARE BONES! This is a loose band with ever changing lineup depending what’s needed or wanted. From single solo acoustic subterranean blues a go go, to a six-piece like on hoodoo garage when we recorded it in NYC at the Funhouse!  Watch out for a new cd called “Swamp O Delic” by BOB URH AND THE BARE BONES on Green Cookie records and one called “Play Loud N FuzzyU” by ZERO CHILD on Basement Blues records !!!!

ULTRAHEADQUARTERS (2007)

LINKS

ULTRA PRODUCTIONS

BOB URH AND THE BARE BONES (Garage/Psychedelic/Blues)

ZERO CHILD (Garage/Punk/Psychedelic)

THE LONE WOLVES (Garage/Punk/Rock)

THE ULTRA 5 (Garage/Psychedelic/Rock)

THE RAGGED BAGS (Punk/Psychedelic/Rock)

GREEN COOKIE RECORS

BASEMENT BLUES RECORDS

“Hoodoo Garage” cd | GC 011 | 2005 | one-sheet | reviews