Green Cookie records

Just another surf & roll record label

Archive for the ‘JUMPIN’ QUAILS’ Category

THE JUMPIN’ QUAILS: “What’s Your Jump Like?” CD (CD019)

without comments

THE JUMPIN’ QUAILS


“What’s Your Jump Like?” CD (GC 019)  2009  one-sheet  reviews  gigs   get your copy

THE JUMPIN’ QUAILS “Than Today” (official video)

THE JUMPIN’ QUAILS @ Surf Session Report: Bowls to Point Panic

Written by Green Cookie

November 11th, 2009 at 11:09 pm

THE JUMPIN’ QUAILS: reviews for “What’s your Jump Like?” cd

without comments

Jumpin’ Quails – What’s Your Jump Like?

( Green Cookie / Clearspot)

De globalisering kent geen grenzen: waar surfmuziek voorheen vooral bekend was aan de Amerikaanse westkust, kregen wij in Nederland halverwege de jaren negentig onze eigen surfers in de personen van The Treble Spankers. Hun “Red Hot Navigator” is nog regelmatig op de radio te horen. En nu is er zelfs een surfpopband uit Torino, Italië: Jumpin’ Quails. Zij mixen hun surfpop met o.a. The Doors-achtige orgellijntjes (in “Blue Hot Sauce”, een titel die verdacht veel lijkt op de titel van de single van The Treble Spankers trouwens), vrolijke gitaarlijntjes en pianolijntjes (“Liza”) en een toefje jaren-zestigrock (“Pet So Beat”). Dat de Jumpin’ Quails het Engels niet als moedertaal hebben, is wel te horen aan de uitspraak, maar dat ze uit Italië komen, is echt alleen te horen in “Ginger Quails”, dat dan ook in het Italiaans gezongen wordt. What’s Your Jump Like is een vrolijke plaat, die in deze donkere dagen voor kerst een beetje vrolijkheid en ook licht in de duisternis brengt. Muzikaal heeft de plaat echter verder niet al te veel om het lijf. Het genre is helaas veel te weinig te horen, maar juist daarom verdient het wellicht betere vertegenwoordigers. Het wordt tijd voor een comeback van The Treble Spankers!

File: Jumpin’ Quails – What’s Your Jump Like
File Under: Italosurf
File Audio: [
MySpace]

#| | | Joice | 11 december 2009 – 16:57 | reacties (0)

=====================================================

JUMPIN’ QUAILS “What’s Your Jump Like?”CD

Green Cookie Records Cat#GC019 | International Release Date: 1 September 2009

Από τον Nofunkydrummer | 21-09-2009

To layout του cd  είναι φοβερό, με ένα πολύ όμορφο «εξώφυλλο», μικρό booklet με στίχους και φωτογραφίες, μια σούπερ παρουσίαση από την δική μας Green Cookie Records  δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα λεγόμενα “major-kiss-my-ass” labels. Μη γελίεστε η Green Cookie  υπάρχει εδώ και αρκετό καιρό και θα υπάρχει για πολύ ακόμα καθώς πρόκειται για ανθρώπους με αγνή αγάπη για το Rock ‘n’ Roll.

Οι Jumping Quails, από το Τορίνο της Ιταλίας ορμόμενοι, και από τα 60’ς και την mod σκηνή φανερά εμπνευσμένοι, μας έχουν ένα καλούδι για να σας πούμε καλό φθινόπωρο. Έχουν αναμείξει όλα τα καλά στοιχεία από την αγαπημένη μου μουσική δεκαετία σε μια σφιχτοδεμένη συνταγή με κύριο γνώμονα την power pop. Τουλάχιστον έτσι  μου ακούγονται στην πλειοψηφία τα κομμάτια τους με εξαίρεση το Contis που ανοίγει το cd (σούπερ σπαγγέτι σερφ), το Ginger Quail που αποκαλύπτει πόσο επηρρεασμένοι είναι από το ιταλικό Beat της δεκαετίας του 60, και το Merry Go Round που είναι ένα σούπερ χορευτικό κομμάτι και βεβαίως το Les Sucettes του Gainsbourg!. Οι Jumpin’ Quails ξέρουν πολύ καλά τα όργανα τους, παρουσιάζουν πολύπλευρους ρυθμούς (Ska, Surf, Beat, Power Pop) και κοφτά ορθά riffs  αλα Jam  και έχουν το σωστό attitude  για να είναι αρεστοί και σε πιο σύγχρονα αυτιά από τα δικά μου, με εξαιρετικά φωνητικά και μια καλοπαρουσιασμένη δουλειά. Θα τους ήθελα πιο παλιακούς αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή! Άλλωστε ο σκοπός που νομίζω πως είναι να κάνουν  το κόσμο να χορέψει επιτυγχάνεται πολύ πολύ εύκολα! Βάλτε το  cd  σε φουλ γκάζια και θα δείτε πως το φθινόπωρο ξεκινάει καλά και με λιγότερη από εκείνη την μελαγχολία από το φοβερό και τρομερό βίωμα που όλοι έχουμε με το τέλος των διακοπών και την αρχή της σχολικής χρονιάς!(παλιμπαιδισμός στο έπακρο). Τα πηδηχτούλικα ορτύκια (ελληνιστί για το Jumpin’ Quails)  σας προσκαλούν σε ένα πάρτυ κοκταίηλ με 14 εκρηκτικά συστατικά γεμάτα φωνούλες , φαρφίζες, κιθάρες προκαλώντας και τα πιο δυσπιστά οπίσθια σε παλινδρομικές κινήσεις!

http://www.myspace.com/jumpinquails

http://www.greencookie.gr

=====================================================

THE DADDS
THE JUMPIN’ QUAILS
The Real European Union

European garage bands. Do they even have garages in Europe? And more importantly, do The Dadds and The Jumpin’ Quails qualify as garage? Not in my neck of the woods, but I was raised by wolves in the then isolated, dank and rain-soaked region of the Pacific Northwest where garage was rule rather than exception. We’re talking The Wailers, The Sonics, Mr. Lucky & The Gamblers and a whole host of other popular headliners at teen clubs and armories on the Oregon/Washington/Idaho circuit ―not exactly top of the line, but home to the dancing Pirates, Warriors and Bulldogs who sometimes needed to shake off the home team loss. The sound was loud and more than likely muddled, the venues at times housing military vehicles behind or to the sides of the stage. Think M*A*S*H with loud music and a concession stand.

When Europeans attach the term “garage” to various band styles, my ears perk up. Sonics? Wailers? These guys are not even close. But Seeds, ? & and the Mysterians, The Count Five and Blues Magoos? Oh, yeah. Toss in a little surf/hot rod and white bread R&B and I get it. Power pop. What you call it is just a matter of semantics anyway. It’s what’s in the grooves that counts.

Kids in the States are now listing French Pop among their favorite listening genres and I shall assume that The Dadds qualify with what they give us on Idees Choc & Propos Chic, but maybe not. Dipped in a vat of Seeds, ? and the Mysterians and many other farfisa and organ-fronted bands, they are drizzled over helpings of late ’60s pop ―not with the normal Hollywood slick production but the vibrant and in your face sound. Driving, intense and yet wimpy (it has to be the organ), they bounce from track to track like a runaway train ―narrow gauge, not standard (for model trains, that would be HO)― putting their thumbprint on each one and pressing, pressing. Even when they lighten up a bit, the focus is still there and you begin to wonder if they are having fun or are just driven. There is a difference among cultures, musically, or we wouldn’t have French Pop and Kraut Rock as categories and maybe the French are a bit more intense than those of us in the States but my Gawd, it should be fun! Well, maybe it is. All but a couple of the songs are in French and all the French I know is what Charles Boyer put on the silver screen, so what do I know? I know that the song Sex a pile might not even be what I imagine, the singer repeating at the end of most lines, “Sex appeal, Sex appeal…” and I’m probably not even close. Sounding alike is not being alike and yet my mind cannot let go… even though the bio says their lyrics are seen as funny and literary how can I tell?

All that aside, The Dadds hit a chord with their lineup of guitar, bass, keyboards (mostly organ) and drums, the singer falling somewhere between Sky Saxon and Moulty of The Barbarians, the French Connection. When you pick this up, set yourself because you will be deluged with songs titled L’Amour avec Fenelon and Comme quoi parfois la demographie, and I guarantee you, it ain’t Frere Jacques.

A stone’s throw away reside Italy’s The Jumpin’ Quails and they’re a different kettle of fish, though they dip fingers in a bit of The Dadds‘ stew. What’s Your Jump Like? kicks off with a Ventures-with-organ instrumental composition titled Contis, a Grobschnitt electro-vocal clip run at twice-speed on the bridge, then step into a Standell’s/Barbarian’s rocker (Pet So Beat) and the ride is on. They pour the late ’60s over you like chocolate sauce on a fat man’s ice cream ―track after track of it and most of it in English. They excel on the instrumental side of things, keyboards and guitar stepping way beyond the norm of the genre. They not only get the sound, they get the feel and I find myself paying little if any attention to lyrics (much like I did in the actual ’60s, come to think of it). I mean, what good are lyrics when the music says it all?

When they step outside the English sector, as they do on Les Sucettes, it is The Dadds all over again. It is not the band’s fault, nor is their music less. It is a simple matter of being wired for English, and real English and not that King’s stuff. They can slang it up as much as they want in Italian, but when you don’t understand Italian you start paying attention. Get it? I remember my father shaking his head at Rock & Roll and saying, ‘but you can’t understand the words.’. It has taken me this long to figure out that maybe you’re not supposed to, but when you can’t understand the language

There is a bit of Brit Rock to each of these bands as well. As much as I didn’t pay attention, the Brits did something right back then or us Americans would not have been emulating them so much. Most notable is The Jumpin’ QuailsCarnival Riot with its guitar riffs from another planet. It is Georgie Fame, Italian-style, with guitar evidently playing in another key most of the time, but who cares? They got the sound down.

To complete this European Union, the bands head to Greece to get it done. Both albums come courtesy of Green Cookie, a label ready to reach beyond borders to get the music they want. If The Dadds and The Jumpin’ Quails are any indication, they could easily build a niche label of note. Tell you what. Forget my narcissistic views and research the bands and the label. They may be a bit underground now, but there is a chance they won’t be for long. There are interesting things happening in France and Italy and Greece. Very interesting…

Frank O. Gutch Jr.

Rock and Reprise.net

 

THE DADDS
THE JUMPIN’ QUAILS
The Real European Union

European garage bands. Do they even have garages in Europe? And more importantly, do The Dadds and The Jumpin’ Quails qualify as garage? Not in my neck of the woods, but I was raised by wolves in the then isolated, dank and rain-soaked region of the Pacific Northwest where garage was rule rather than exception. We’re talking The Wailers, The Sonics, Mr. Lucky & The Gamblers and a whole host of other popular headliners at teen clubs and armories on the Oregon/Washington/Idaho circuit ―not exactly top of the line, but home to the dancing Pirates, Warriors and Bulldogs who sometimes needed to shake off the home team loss. The sound was loud and more than likely muddled, the venues at times housing military vehicles behind or to the sides of the stage. Think M*A*S*H with loud music and a concession stand.

When Europeans attach the term “garage” to various band styles, my ears perk up. Sonics? Wailers? These guys are not even close. But Seeds, ? & and the Mysterians, The Count Five and Blues Magoos? Oh, yeah. Toss in a little surf/hot rod and white bread R&B and I get it. Power pop. What you call it is just a matter of semantics anyway. It’s what’s in the grooves that counts.

Kids in the States are now listing French Pop among their favorite listening genres and I shall assume that The Dadds qualify with what they give us on Idees Choc & Propos Chic, but maybe not. Dipped in a vat of Seeds, ? and the Mysterians and many other farfisa and organ-fronted bands, they are drizzled over helpings of late ’60s pop ―not with the normal Hollywood slick production but the vibrant and in your face sound. Driving, intense and yet wimpy (it has to be the organ), they bounce from track to track like a runaway train ―narrow gauge, not standard (for model trains, that would be HO)― putting their thumbprint on each one and pressing, pressing. Even when they lighten up a bit, the focus is still there and you begin to wonder if they are having fun or are just driven. There is a difference among cultures, musically, or we wouldn’t have French Pop and Kraut Rock as categories and maybe the French are a bit more intense than those of us in the States but my Gawd, it should be fun! Well, maybe it is. All but a couple of the songs are in French and all the French I know is what Charles Boyer put on the silver screen, so what do I know? I know that the song Sex a pile might not even be what I imagine, the singer repeating at the end of most lines, “Sex appeal, Sex appeal…” and I’m probably not even close. Sounding alike is not being alike and yet my mind cannot let go… even though the bio says their lyrics are seen as funny and literary how can I tell?

VIDEO DADDS

All that aside, The Dadds hit a chord with their lineup of guitar, bass, keyboards (mostly organ) and drums, the singer falling somewhere between Sky Saxon and Moulty of The Barbarians, the French Connection. When you pick this up, set yourself because you will be deluged with songs titled L’Amour avec Fenelon and Comme quoi parfois la demographie, and I guarantee you, it ain’t Frere Jacques.

A stone’s throw away reside Italy’s The Jumpin’ Quails and they’re a different kettle of fish, though they dip fingers in a bit of The Dadds‘ stew. What’s Your Jump Like? kicks off with a Ventures-with-organ instrumental composition titled Contis, a Grobschnitt electro-vocal clip run at twice-speed on the bridge, then step into a Standell’s/Barbarian’s rocker (Pet So Beat) and the ride is on. They pour the late ’60s over you like chocolate sauce on a fat man’s ice cream ―track after track of it and most of it in English. They excel on the instrumental side of things, keyboards and guitar stepping way beyond the norm of the genre. They not only get the sound, they get the feel and I find myself paying little if any attention to lyrics (much like I did in the actual ’60s, come to think of it). I mean, what good are lyrics when the music says it all?

VIDEO JUMPIN’ QUAILS

When they step outside the English sector, as they do on Les Sucettes, it is The Dadds all over again. It is not the band’s fault, nor is their music less. It is a simple matter of being wired for English, and real English and not that King’s stuff. They can slang it up as much as they want in Italian, but when you don’t understand Italian you start paying attention. Get it? I remember my father shaking his head at Rock & Roll and saying, ‘but you can’t understand the words.’. It has taken me this long to figure out that maybe you’re not supposed to, but when you can’t understand the language

There is a bit of Brit Rock to each of these bands as well. As much as I didn’t pay attention, the Brits did something right back then or us Americans would not have been emulating them so much. Most notable is The Jumpin’ QuailsCarnival Riot with its guitar riffs from another planet. It is Georgie Fame, Italian-style, with guitar evidently playing in another key most of the time, but who cares? They got the sound down.

To complete this European Union, the bands head to Greece to get it done. Both albums come courtesy of Green Cookie, a label ready to reach beyond borders to get the music they want. If The Dadds and The Jumpin’ Quails are any indication, they could easily build a niche label of note. Tell you what. Forget my narcissistic views and research the bands and the label. They may be a bit underground now, but there is a chance they won’t be for long. There are interesting things happening in France and Italy and Greece. Very interesting…

Frank O. Gutch Jr.

Written by Green Cookie

April 10th, 2009 at 12:54 am

THE JUMPIN’ QUAILS: gigs

without comments

BISHOP IN EAST SHOPS TOUR 2011 | Sep.-Oct. 2011

  • 29.09.2011 :: SIX DOGS, Athens, Greece (Gr)
  • 30.09.2011 :: CK BINGO, Kumanovo, Macedonia (MK)
  • 01.10.2011 :: APOREA, Prilep, Macedonia (MK)
  • 02.10.2011 :: LA KANA, Skopje, Macedonia (MK)
  • 03.10.2011 :: HARD ROCKERS, Prishtine, Kosovo (KS)
  • 04.10.2011 :: PETNOTO, Sofia, Bulgaria (BG)
  • 05.10.2011 :: STAGE 51, Plovdiv, Bulgaria (BG)
  • 06.10.2011 :: ELEPHANT, Bucharest, Romania (RO)
  • 07.10.2011 :: WAVE ’84, Craiova, Romania
  • 08.10.2011 :: FLYING CIRCUS, Cluj-Napoca, Romania (RO)
  • 09.10.2011 :: ZICA, Belgrade, Serbia (SR)
  • 10.10.2011 :: TVORNICA, Zagreb, Croatia (CR)
  • 11.10.2011 :: TOVARNA ROG, Liubliana, Slovenia (SI)

mic.gr :: Jumpin΄ Quails + The Mongrelettes + The Dark Rags :: (Six Dogs, Αθήνα – 29/09/2011)

THE JUMPIN’ QUAILS (IT)
The Mongrelettes
The Dark Rags
live @ Six D.O.G.S.
Thursday 29 September

Οι Ιταλοί Jumpin’Quails, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε μια βραδιά δοσμένη στα 60’s, με garage αισθητική και rock n’roll τρέλλα!!!

Την ιδιαίτερη αυτή συναυλία θα ενισχύσουν δύο αγαπημένα συγκροτήματα της ελληνικής garage σκηνής:

Το πρώτο ‘καλησπέρα’ θα το πουν οι The Dark Rags, ένα Garage/Punk/R’N’R συγκρότημα από την Αθήνα, το οποίο σχηματίστηκε τον Μάιο του 2010 από πρώην μέλη γνωστών Ελληνικών συγκροτημάτων όπως τους The Teddy Boys From The Crypt, Dustbowl, Velvoids και Lipstick Traces. Οι μουσικές τους επιρροές εκτείνονται από το garage/punk των 60’s και το Νέο-Υορκέζικο rock’n’roll των 70’s έως τη σκηνή της garage αναβίωσης της Αυστραλίας καθώς και τα σύγχρονα συγκροτήματα του είδους.

Οι Dark Rags έχουν μοιραστεί την σκηνή με εγχώριους καλλιτέχνες όπως τους Illegal Operation, Skull & Dawn (ex Defile Des Ames), The 700 Machines, Down & Out, ενώ η συνεργασία τους με τον Mark Steiner (Νέα Υόρκη) τον Απρίλιο 2011, αποτέλεσε σε ένα επιτυχημένο live στο After Dark, και σε σχέδια για μελλοντικές ηχογραφήσεις τον χειμώνα του 2012 με τον αμερικάνο τραγουδοποιό, όπως και σε περαιτέρω κοινές ζωντανές εμφανίσεις. Το σχήμα έχει ήδη ‘πατήσει το ένα πόδι’ στο εξωτερικό, με δύο εμφανίσεις stο Βερολίνο, στο Jaegerklause και το Ex ‘n’ Pop με τον Mark Steiner, τον περασμένο Μάιο.

Οι Dark Rags μόλις ολοκλήρωσαν τον διάδοχο του Drunken Angel EP, το πρώτο full length album τους, το οποίο θα κυκλοφορήσει πολύ σύντομα.

Την σκυτάλη παίρνουν οι The Mongrelettes, μια σύνθεση τεσσάρων κοριτσιών και ενός αγοριού: ‘Γεννημένοι’ το 2009, ο ήχος τους αποτελεί ένα κράμα garage punk και ψυχεδελικής ποπ με 60’s επιρροές από ρεύματα του punk, της γαλλικής και ελληνικής ποπ της εποχής, καθώς και με προσομοιώσεις του garage / psyche ήχου από τα 80s ως σήμερα.

Το συγκρότημα έχει μέχρι στιγμής πολύ έντονη live δραστηριότητα, με εμφανίσεις με δυνατά ξένα σχήματα όπως τους The Magnificent Brotherhood , The Stems, Movie Star Junkies, όπως και με καλλιτέχνες της εγχώριας σκηνής, τους Frantic V, The Snails, The Dive, The Social End Products και τους This is Nowhere.

Οι The Mongrelettes συμμετέχουν στο ντοκιμαντέρ της κινηματογραφικής εταιρείας Pepper, ένα αφιέρωμα για τα 20 χρόνια της ελληνικής γκαράζ σκηνής, ενώ στο σύντομο μέλλον αναμένεται το πρώτο τους 7” βινύλιο το οποίο θα κυκλοφορήσει η Fuzz Overdose Records.

Οι ειδικοί καλεσμένοι της βραδιάς είναι οι Jumpin’Quails:

Ξεκινώντας με ήχους εμπνευσμένους από τα 60’s, με επιρροές surf, οι Quails σταθεροποιήθηκαν στη στεριά του rock. Ερχόμενοι από την underground σκηνή του Τορίνο της Ιταλίας, μας επισκέπτονται μετά από ποικίλλες ευρωπαίκές περιοδείες, και δύο LP: “What’s Your Jump Like?” (Green Cookie Records, 2009) και Bishops In Tea Shops (Sounday, 2010).

Ενώ το What’s Your Jump Like? κυμαίνονταν περισσότερο στους ρυθμούς της δεκαετίας του ’60 σε συνδιασμό με τους ‘πλαστικούς’ ήχους των eighties, το Bishops In Teashops διατηρεί την sixties και surf διάθεση, αλλά δίνοντας μεγαλύτερο βάρος πια στην garage και post punk αισθητική. Βασισμένο σε μια φανταστική ιστορία που εκτυλίσσεται σε καταραμένους, φιλελεύθερους και Bukowski-ανούς χαρακτήρες που προέρχονται από το Τορίνο, το Παρίσι και το Κοντίς (γαλλικό παραλιακό θέρετρο), στο Bishops θα μπορούσε η Katie Perry να τραγουδάει Joy Division, με την συνοδεία του Link Wray στην κιθάρα.

Οι Jumpin’Quails σας προσκαλούν σε μια βραδιά αφιερωμένη στον χορό και τη διασκέδαση, γεμάτη παράξενες μουσικές ιστορίες και rock n’ roll διάθεση!!!

Show Starts: 21:00
Entrance: 7e

========================================================

PAST GIGS:

EUROPEAN TOUR | Februray-March 2010

  • 25.02.2010 10:00 PM @ Thunderbird Lounge (Saint Etienne, France) 
  • 26.02.2010 10:00 PM @ Trokson (Lyon, France) 
  • 27.02.2010 8:00 PM @ L’Emile Vache (Metz, France) 
  • 28.02.2010 8:00 PM @ TBC, 26 rue Ménilmontant, Paris, France)
  • 01.03.2010 8:00 PM @ Prinz Willy (Kiel, Germany) 
  • 02.03.2010 8:00 PM @ TBC, TBC,
  • 03.03.2010 8:00 PM @ TBC (Koln, Germany)
  • 04.03.2010 10:00 PM @ Subway to Peter (Chemnitz, Germany) 
  • 05.03.2010 10:00 PM @ Ostpol (Dresden,Germany) 
  • 06.03.2010 9:00 PM @ La Galerie (Geneva, Switzerland)

“WHAT’S YOUR JUMP LIKE?” TOUR | poster

  • 17.09.2009 @ Trokson (Lyon, France)
  • 18.09.2009 @ Thunderbird Lounge (St. Ettiene, France)
  • 19.09.2009 @ B52 (Eernegem, West Flanders, Belgium)
  • 20.09.2009 @ TBC (Lille, France)
  • 21.09.2009 @ TBA (TBA)
  • 22.09.2009 @ TBA (TBA)
  • 23.09.2009 @ TBA (TBA)
  • 24.09.2009 w/ El Ray @ Lades Kælder (Copenhagen, Denmarl)
  • 25.09.2009 @ Beat-Club (St. Pauli, Hamburg, Germany)
  • 26.09.2009 @ Cortina Bob Kreuzberg (Berlin, Germany)

Written by Green Cookie

January 1st, 2000 at 1:08 pm

Posted in JUMPIN' QUAILS

Tagged with